ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΛΕΣΤΕΡΟ ΤΡΑΙΝΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

 Απολαύστε το αυτοκρατορικό τραίνο των Ρωμανώφ. Κατασκευάστηκε γύρω στα 1895 και είχε αρχικά 7 βαγόνια. Σταδιακά έφτασε τα 10 και το 1900 απόκτησε το 11ο που ήταν διαμορφωμενο σε εκκλησία.   

    

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Γαλαξείδι σημαίνει θάλασσα

Από το Karteria1.blogspot.com

Tο 1775 το Γαλαξείδι ήταν το τέταρτο ναυτικό λιμάνι του ελληνικού χώρου με 70 μεγάλα καράβια συνολικής χωρητικότητας 10.000 τόννων και πλήρωμα 1.100 ναύτες. Το γαλαξειδιώτικο ναυτικό επωφελήθηκε από τις ανακατατάξεις κατά τους ναπολεόντειους πολέμους και, σύμφωνα με τον Aγγλο κλασικό φιλόλογο και περιηγητή T. Smart Hughes, εκείνη την εποχή, «κάθε μέλος του πληρώματος έχει μερδικό στο καράβι ή το φορτίο. Αυτή η συμμετοχή όχι μόνο ηλεκτρίζει το επιχειρηματικό πνεύμα και τη δραστηριότητα, αλλά και καλλιεργεί τη φρονιμάδα, τη λιτότητα και την αυστηρή οικονομία. Ξερό ψωμί, ελιές, λίγο παστόψαρο και κρασί από το πιο συνηθισμένο είναι το καθιερωμένο σιτηρέσιό τους. Δεν είδα ποτέ λαό να δέχεται με τόση υπομονή τους κόπους και τις στερήσεις...».

Aπώλειες του Aγώνα

Τις παραμονές της Eπανάστασης του 1821, το Γαλαξείδι ήταν μια ανθούσα πολίχνη, που απολάμβανε ένα είδος αυτονομίας παραχωρημένης από τον Αλή Πασά και πολλοί Γαλαξειδιώτες ναυμάχοι αναδείχθηκαν σε μεγάλες μορφές του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Οι Κωνσταντίνος και Σπυρίδων Δεδούσης, Δρόσος Βλάμης, Ηλίας Φούντας, Γεώργιος Αλύκουρης, Ανδρέας Καμμένος, Δημήτριος Μουλδής, Ανδρέας Λουκέρης, Δημήτριος Μπακογεωργάκης, Δημήτριος Ανατσίτος όπλισαν τα καλύτερα από τα πλοία τους και τα έθεσαν στη διάθεση του Αγώνα. Ο Ηλίας Μητρόπουλος, ο επικαλούμενος «περιστερά» προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην πολιορκία της Ακρόπολης και ο Σπύρος Δεδούσης «τίμιος πατριώτης και γενναίος κιντυνώδης» σκοτώθηκε στην ίδια πολιορκία. Κι όταν την 23η Σεπτεμβρίου 1821 αποβιβάστηκε στην πολιτεία όλο το τουρκικό στράτευμα, οι Τούρκοι κράτησαν τα 30 από τα 70 πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι της και έκαψαν τα υπόλοιπα.

Από έκθεση του εκτάκτου Επιτρόπου Κ. Μεταξά προς την κυβέρνηση του νεοπαγούς ελληνικού κράτους, το 1830, γνωρίζουμε ότι: «Το Γαλαξείδιον ήδη έχει 650 οικογενείας και συμπεριλαμβάνουν 2.815 ψυχές... Οι Γαλαξειδιώται είναι όλοι σχεδόν ναύται, μετέρχονται οι ίδιοι με τα πλοία των μικρόν εμπόριον, άλλοι ναύται και άλλοι ως έμποροι. Είναι συγχρόνως και κτηματίαι... Η πόλις και η περιφέρεια αυτής έχουσα πέντε καλούς λιμένας και έχοντας οι κάτοικοι 34 πλοία της Αης κλάσσεως και 73 της Βας και ούσα η πόλις παραθαλάσσιος και κατάλληλος δι' εμπόριον, δυνάμεθα να συμπεράνωμεν ότι ημπορεί να κατασταθή εμπορικήν πόλις της Βας τάξεως».

Ο ΗΡΩΑΣ ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ

Ο Σπύρος Λούης (Μαρούσι Αττικής, 12 Ιανουαρίου 1873 – Μαρούσι Αττικής, 6 Μαρτίου 1940) ήταν Έλληνας μαραθωνοδρόμος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και εθνικός ήρωας.

Γεννήθηκε στο Μαρούσι από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν νερουλάς τότε που ακόμη δεν υπήρχε κεντρική ύδρευση και ο Σπύρος τον βοηθούσε κουβαλώντας το νερό.

Όταν αποφασίστηκε να αναβιώσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1894, άρχισαν οι προετοιμασίες για την διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Ένα από τα αγωνίσματα ήταν ο μαραθώνιος, άθλημα που δεν είχε διοργανωθεί ποτέ μέχρι τότε. Η πρόταση είχε γίνει από τον Γάλλο Μισέλ Μπρεάλ, ο οποίος είχε εμπνευστεί από τον άθλο του αγγελιοφόρου Φειδιππίδη, που είχε διανύσει την απόσταση ξεκινώντας από την πόλη του Μαραθώνα μέχρι στην Αθήνα για να αναγγείλει την νίκη των Αθηναίων στη μάχη του Μαραθώνα.

Οι Έλληνες ήταν κατενθουσιασμένοι για το νέο άθλημα και αποφάσισαν να οργανώσουν προκαταρκτικούς αγώνες για τους Έλληνες αθλητές που θα ήταν να δηλώσουν συμμετοχή. Διοργανωτής των προκαταρκτικών ήταν ο συνταγματάρχης του στρατού, Παπαδιαμαντόπουλος, ο οποίος ήταν διοικητής του Λούη κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας (1893-1895). Ο πρώτος προκαταρκτικός, που ήταν συγχρόνως και ο πρώτος Μαραθώνιος αγώνας, διοργανώθηκε στις 22 Μαρτίου. Νικητής ήταν ο Χαρίλαος Βασιλάκος με 3 ώρες, 18 λεπτά. Ο Λούης συμμετείχε στους δεύτερους προκαταρκτικούς, δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Παπαδιαμαντόπουλος που θυμόταν τον Λούη για την αντοχή του στο τρέξιμο, τον είχε πείσει να δηλώσει συμμετοχή, και ο Λούης διέσχισε την τελική γραμμή στην πέμπτη θέση, πίσω από το νικητή Δημήτριο Δεληγιάννη.

Ο Μαραθώνιος ήταν να πραγματοποιηθεί στις 10 Απριλίου (ή στις 29 Μαρτίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ήταν τότε σε χρήση στην Ελλάδα).

ΜΑΤΑ-ΧΑΡΙ

Η σημερινή μας ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην αρχέτυπη μορφή της γυναίκας κατασκόπου, της γυναίκας που με τη θηλυκότητά της αποσπά μυστικά χρήσιμα στον εχθρό (σε πόλεμο) ή στον ανταγωνισμό (σε οικονομικό πόλεμο). Η Μάτα Χάρι, ολλανδή χορεύτρια γεννημένη το 1876 πήγε στο Παρίσι το 1905, γνωρίστηκε με όλη την αριστοκρατία χορεύοντας στα καλύτερα καμπαρέ και αλλάζοντας εραστές εκτός σκηνής. Όταν ξέσπασε ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος άρχισε να έχει σχέσεις με υψηλόβαθμους στρατιωτικούς από τους οποίους μάθαινε χρήσιμα στρατιωτικά μυστικά. Το 1917 συνελήφθη και πέρασε από δίκη σαν κατάσκοπος των γερμανών. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε την ίδια χρονιά

Η Πόλη....

Σε αρκετά βιβλία μας αναφερόμαστε στη Κωνσταντινούπολη αλλά πάνω από όλα είναι ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ που μάλλον είναι το μυθιστόρημά μας με τις περισσότερες πωλήσεις.
Εκείνο που μας συγκινεί είναι ότι ακόμα το ζητάνε με επιμονή και ακόμα μετά από σχεδόν 2 δεκαετίες κυκλοφορίας υπάρχει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Ευχαριστούμε πολύ τους αναγνώστες μας για τη προτίμησή τους. Κινδυνεύουμε να το πάρουμε επάνω μας...
Απολαύστε μερικές υπέροχες ιστορικές φωτογραφίες από τη Πόλη μας τραβηγμένες το 1890!
Κάντε κλικ στις φωτογραφίες να τις δείτε σε μεγάλο μέγεθος, και κάντε κλικ στο read more να δείτε και τις άλλες

Βεδουίνοι από το ΠΑΡΑΜΥΘΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Βρήκαμε φωτογραφίες από τη ζωή των Βεδουίνων της Αραβικής χερσονήσου και της ευρύτερης περιοχής της Αιγύπτου. Είναι ιστορικά ντοκουμέντα γιατί είναι τραβηγμένες το 1898.
Στο Παραμύθι ο Έρωτας περιγράφουμε παρόμοια από την εποχή που ο Γιάννης δούλεψε μερικά χρόνια σ' εκείνα τα μέρη...